Semanário Litúrgico | Santa Missa do Galo da Solenidade do Natal do Senhor

SANTA MISSA DO GALO
SOLENIDADE DO NATAL DO SENHOR
MISSA DA NOITE
PRESIDIDA POR SUA SANTIDADE O PAPA EMÉRITO
IOANNES PAULUS I

24.12.2025

No Natal do Senhor, todos os sacerdotes podem celebrar ou concelebrar três Missas, contanto que sejam celebradas nas respectivas horas.
 
RITOS INICIAIS

CANTO DE ENTRADA

Reunido o povo, o sacerdote dirige-se ao altar com os ministros, durante o canto de entrada.

ANTÍFONA DE ENTRADA 
(Cf. Sl 2,7)

Se não há cântico de entrada, recita-se a antífona:
℣.: Omnes gaudeamus in Domino, quia Salvator noster natus est in mundum. Hodie vera pax de caelo nobis descendit.

SAUDAÇÃO

Chegando ao altar, faz com os ministros uma profunda inclinação, beija o altar em sinal de veneração e, se for oportuno, incensa a cruz e o altar. Depois se dirige com os ministros à cadeira. 

Terminado o canto de entrada, o sacerdote e os fiéis, todos de pé, fazem o sinal da cruz, enquanto o sacerdote, voltado para o povo, diz:

Pres.: In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti.
O povo responde:
.: Amen.

Em seguida, o sacerdote, abrindo os braços, saúda o povo:
Pres.: Grátia Dómini nostri Iesu Christi, et cáritas Dei, 
et communicátio Sancti Spíritus sit cum ómnibus vobis.
O povo responde:
.: Et cum spíritu tuo.

O sacerdote, o diácono ou outro ministro poderá, com brevíssimas palavras, introduzir os fiéis na Missa do dia.

ATO PENITENCIAL

Segue-se o Ato Penitencial. O presidente convida os fiéis à penitência.
Pres.: Fratres, agnoscámus peccata nostra, ut apti simus ad sacra mystéria celebrànda.
Após um momento de silêncio, usa-se a seguinte fórmula:
℟.: Confíteor Deo omnipoténti et vobis, fratres, quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, ópere et omissióne:
e, batendo no peito, dizem:
mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, omnes Angelos et Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.

Segue-se a absolvição sacerdotal:
Pres.: Misereátur nostri omnípotens Deus et, dimíssis peccátis nostris, perdúcat nos ad vitam aetérnam.
℟.: Amen.

KYRIE

℣.: 
KÝRIE, KÝRIE, ELÉISON.
℟.: KÝRIE, KÝRIE, ELÉISON.
℣.: CHRISTE, CHRISTE, ELÉISON.
℟.: CHRISTE, CHRISTE, ELÉISON.
℣.: 
KÝRIE, KÝRIE, ELÉISON.
℟.: KÝRIE, KÝRIE, ELÉISON.

ANÚNCIO DO NATAL
(Kalenda)

Após o Sinal da Cruz, a saudação e o Kyrie de quem preside, pode-se cantar ou recitar do ambão, o anúncio do Natal.

Octavo Kalendas ianuarii. Luna quinta. Innumeris transactis saeculis a creatione mundi, quando in principio Deus creavit caelum et terram et hominem formavit ad imaginem suam; permultis etiam saeculis, ex quo post diluvium Altissimus in nubibus arcum posuerat, signum foederis et pacis; a migratione Abrahae, patris nostri in fide, de Ur Chaldaeorum saeculo vigesimo primo; ab egressu populi Israel de Aegypto, Moyse duce, saeculo decimo tertio; ab unctione David in regem, anno circiter milesimo; hebdomada sexagesima quinta, juxta Danielis prophetiam; Olympiade centesima nonagesima quarta; ab Urbe condita anno septingentesimo quinquagesimo secundo; anno imperii Caesaris Octaviani Augusti quadragesimo secundo; toto Orbe in pace composito, Iesus Christus, aeternus Deus aeternique Patris Filius, mundum volens adventu suo piissimo consecrare, de Spiritu Sancto conceptus, novemque post conceptionem decursis mensibus, in Bethlehem Iudae nascitur ex Maria Virgine factus homo: Nativitas Domini nostri Iesu Christi secundum carnem

DESVELAMENTO DO MENINO JESUS

Se a imagem do Menino Jesus estiver velada, neste momento o presidente se aproxima e desvela-a. Pode, ainda, incensá-la com três ductos. Enquanto isso, toca-se o orgão e os sinos.

Segue-se, quando previsto, o hino, ou, então, a Oração Coleta.

GLÓRIA

Quando for prescrito*, canta-se ou recita-se em seguida o hino:

Gloria in excelsis Deo
Et in terra pax hominibus bonae voluntatis.

Laudamus te, benedicimus te,
adoramus te, glorificamus te,
gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam.

Domine Deus, Rex caelestis,
Deus Pater omnipotens.

Domine Fili unigenite, Iesu Christe,
Domine Deus, Agnus Dei, Filius Patris,
qui tollis peccata mundi, miserere nobis;
qui tollis peccata mundi, suscipe deprecationem nostram;
qui sedes ad dexteram Patris, miserere nobis.

Quoniam tu solus Sanctus,
tu solus Dominus,
tu solus Altissimus, Iesu Christe,
cum Sancto Spiritu,
in gloria Dei Patris.

Amen.

ORAÇÃO DO DIA

Terminado o hino, de mãos unidas, o sacerdote diz:
Pres.: Orémus.
E todos oram com o sacerdote, por algum tempo, em silêncio.
Então o sacerdote, de braços abertos, profere a oração Coleta;
Deus, qui hanc sanctissimam noctem verae lucis splendore fulsisse fecisti, concede ut, hoc mysterium in terra cognito, eius gloriam etiam in caelis participes simus. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum, qui Deus est, et tecum vivit et regnat, in unitate Spiritus Sancti, per omnia saecula saeculorum.
Ao terminar, o povo aclama:
.: Amém.

LITURGIA DA PALAVRA

PRIMEIRA LEITURA
(Is 9, 1-6)

O leitor dirige-se ao ambão para a primeira leitura, que todos ouvem sentados.
Leitor: Leitura do Livro da Profecia de Isaías
O povo, que andava na escuridão, viu uma grande luz; para os que habitavam nas sombras da morte, uma luz resplandeceu. Fizeste crescer a alegria e aumentaste a felicidade; todos se regozijam em tua presença, como alegres ceifeiros na colheita, ou como exaltados guerreiros ao dividirem os despojos. Pois o jugo que oprimia o povo — a carga sobre os ombros, o orgulho dos fiscais — tu os abateste como na jornada de Madiã. Botas de tropa de assalto, trajes manchados de sangue, tudo será queimado e devorado pelas chamas. Porque nasceu para nós um menino, foi-nos dado um filho; ele traz aos ombros a marca da realeza; o nome que lhe foi dado é: Conselheiro admirável, Deus forte, Pai dos tempos futuros, Príncipe da paz. Grande será o seu reino e a paz não há de ter fim sobre o trono de Davi e sobre o seu reinado, que ele irá consolidar e confirmar em justiça e santidade, a partir de agora e para todo o sempre. O amor zeloso do Senhor dos exércitos há de realizar estas coisas. 
Para indicar o fim da leitura, o leitor aclama:
Leitor: Verbum Dómini.
Todos aclamam:
.: Deo grátias.

SALMO RESPONSORIAL
(Sl 92(93), 1ab. 1c-2. 5 (R. 1a))

O salmista ou o cantor canta ou recita o salmo, e o povo, o refrão.

HOJE NASCEU PARA NÓS O SALVADOR, QUE É CRISTO, O SENHOR.

— CANTAI AO SENHOR DEUS UM CANTO NOVO, CANTAI AO SENHOR DEUS, Ó TERRA INTEIRA! CANTAI E BENDIZEI SEU SANTO NOME! CANTAI E BENDIZEI SEU SANTO NOME! .

— DIA APÓS DIA ANUNCIAI SUA SALVAÇÃO, MANIFESTAI A SUA GLÓRIA ENTRE AS NAÇÕES, E ENTRE OS POVOS DO UNIVERSO SEUS PRODÍGIOS! E ENTRE OS POVOS DO UNIVERSO SEUS PRODÍGIOS! .

— O CÉU SE REJUBILE E EXULTE A TERRA, APLAUDA O MAR COM O QUE VIVE EM SUAS ÁGUAS; OS CAMPOS COM SEUS FRUTOS REJUBILEM E EXULTEM AS FLORESTAS E AS MATAS. .

— NA PRESENÇA DO SENHOR, POIS ELE VEM PORQUE VEM PARA JULGAR A TERRA INTEIRA. GOVERNARÁ O MUNDO TODO COM JUSTIÇA, E OS POVOS JULGARÁ COM LEALDADE. .

SEGUNDA LEITURA
(Tt 2,11-14)

Se houver uma segunda leitura, o leitor a proclama do ambão, como descrito acima.
Leitor: Leitura do da Carta de São Paulo a Tito
Caríssimo: A graça de Deus se manifestou trazendo salvação para todos os homens. Ela nos ensina a abandonar a impiedade e as paixões mundanas e a viver neste mundo com equilíbrio, justiça e piedade, aguardando a feliz esperança e a manifestação da glória do nosso grande Deus e Salvador, Jesus Cristo. Ele se entregou por nós, para nos resgatar de toda maldade e purificar para si um povo que lhe pertença e que se dedique a praticar o bem. 
Para indicar o fim da leitura, o leitor aclama:
Leitor: Verbum Dómini.
Todos aclamam:
.: Deo grátias.

Segue-se o Aleluia ou outro canto estabelecido pelas rubricas, conforme o tempo litúrgico exige.

ACLAMAÇÃO AO EVANGELHO
               
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA,
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!

ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA,
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!

Enquanto isso, o sacerdote, quando se usa incenso, coloca-o no turíbulo. O diácono, que vai proclamar o Evangelho, inclinando-se profundamente diante do sacerdote, pede a bênção em voz baixa:
℣.: Da mihi benedictionem tuam.
O sacerdote diz em voz baixa:
Pres.: Dominus sit in corde vestro et in labiis vestris, ut digne Evangelium eius pronuntiare possitis: in nomine Patris et Filii  et Spiritus Sanctus.
O diácono faz o sinal da cruz e responde:
℣.: Amen.

EVANGELHO
(Lc 2, 1-14)

O diácono ou o sacerdote dirige-se ao ambão, acompanhado, se for oportuno, pelos ministros com o incenso e velas, e diz:
℣.: 
Dóminus vobíscum.
O povo responde:
.: Et cum spíritu tuo.

O diácono ou o sacerdote diz:
℣.: Léctio sancti Evangélii  secúndum Lucam
e, enquanto isso, faz o sinal da cruz sobre o livro e, depois, sobre si mesmo, na fronte, na boca e no peito.
O povo aclama:
.: Glória tibi, Dómine.

Então o diácono ou o sacerdote, se for oportuno, incensa o livro e proclama o Evangelho.
℣.: 
Aconteceu que naqueles dias, César Augusto publicou um decreto, ordenando o recenseamento de toda a terra. Este primeiro recenseamento foi feito quando Quirino era governador da Síria. Todos iam registrar-se cada um na sua cidade natal. Por ser da família e descendência de Davi, José subiu da cidade de Nazaré, na Galileia, até a cidade de Davi, chamada Belém, na Judeia, para registrar-se com Maria, sua esposa, que estava grávida. Enquanto estavam em Belém, completaram-se os dias para o parto, e Maria deu à luz o seu filho primogênito. Ela o enfaixou e o colocou na manjedoura, pois não havia lugar para eles na hospedaria. Naquela região havia pastores que passavam a noite nos campos, tomando conta do seu rebanho. Um anjo do Senhor apareceu aos pastores, a glória do Senhor os envolveu em luz, e eles ficaram com muito medo. O anjo, porém, disse aos pastores: “Não tenhais medo! Eu vos anuncio uma grande alegria, que o será para todo o povo: Hoje, na cidade de Davi, nasceu para vós um Salvador, que é o Cristo Senhor. Isto vos servirá de sinal: Encontrareis um recém-nascido envolvido em faixas e deitado numa manjedoura”. E, de repente, juntou-se ao anjo uma multidão da corte celeste. Cantavam louvores a Deus, dizendo: “Glória a Deus no mais alto dos céus, e paz na terra aos homens por ele amados”.
Terminado o Evangelho, o diácono ou o sacerdote aclama:
℣.: Verbum Dómini. 
O povo aclama:
.: Laus tibi, Christe.

Depois beija o livro, rezando em silêncio.

HOMILIA

Em seguida, faz-se a homilia, que compete ao sacerdote ou diácono; ela é obrigatória em todos domingos e festas de preceito e recomendada também nos outros dias.

PROFISSÃO DE FÉ
(Símbolo Niceno-constantinopolitano)

Pres.: Fidem nostram profiteamur.
℟.: Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae, omnium visibilium et invisibilium. Credo in unum Dominum Iesum Christum, Filium Dei unigenitum, a Patre natum ante omnia saecula, Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero, genitum, non factum, consubstantialem Patri. Per ipsum omnia facta sunt. Propter nos homines et propter nostram salutem de caelo descendit.
Às palavras seguintes, até e se fez homem, todos se ajoelham.
Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine, et homo factus est. Crucifixus etiam est pro nobis sub Pontio Pilato, passus est et sepultus est. Et resurrexit tertia die secundum Scripturas, et ascendit in caelum, et sedet ad dexteram Patris. Et iterum venturus est cum gloria iudicare vivos et mortuos, et regni eius non erit finis. Credo in Spiritum Sanctum, Dominum, vivificantem, qui procedit a Patre et Filio; qui cum Patre et Filio adoratur et glorificatur; qui locutus est per prophetas. Credo in unam sanctam catholicam et apostolicam Ecclesiam. Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum. Et exspecto resurrectionem mortuorum et vitam venturi saeculi. Amen.

LITURGIA EUCARÍSTICA

OFERTÓRIO

Inicia-se o canto da preparação das oferendas, enquanto os ministros colocam no altar o corporal, o sanguinho, o cálice, a pala e o Missal.

O sacerdote, de pé junto ao altar, recebe a patena com o pão em suas mãos e, levantando-a um pouco sobre o altar.

O diácono ou o sacerdote derrama vinho e um pouco d´água no cálice, rezando em silêncio.

Em seguida, o sacerdote toma o cálice e, elevando-o um pouco sobre o altar, reza em silêncio: depois, coloca o cálice sobre o corporal.

O sacerdote, inclinado, reza em silêncio.

Se for oportuno, incensa as oferendas e o altar. Depois o diácono ou o ministro incensa o sacerdote e o povo.

O sacerdote, de pé, ao lado do altar, lava as mãos, dizendo em silêncio.

CONVITE À ORAÇÃO

Estando, depois, no meio do altar e voltado para o povo, o sacerdote estende e une as mãos e diz:
Pres.: Orate, fratres et sorores, ut meum et vestrum sacrificium Deo Patri Omnipotenti acceptum sit.
℟..:  Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nóminis sui, ad utilitátem quoque nostram totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.

ORAÇÃO SOBRE AS OFERENDAS

Em seguida, abrindo os braços, o sacerdote profere a oração sobre as oferendas;
Pres.: Domine, oblata festi hodierni tibi placeant, et per hanc mirabilem commutationem, concede ut divinitatem Filii tui participes simus, qui humanitatem nostram ad communionem tecum evexit. Per Christum Dominum nostrum.
ao terminar, o povo aclama:
℟..: Amen.

PREFÁCIO DO NATAL DO SENHOR I
CRISTO LUZ

Começando a Oração Eucarística, o sacerdote abre os braços e diz ou canta:
Pres.: Dóminus vobíscum.
.: Et cum spíritu tuo.
Erguendo as mãos, o sacerdote prossegue:
Pres.: Sursum corda.
.: Habémus ad Dóminum.
O sacerdote, com os braços abertos, acrescenta:
Pres.: Grátias agámus Dómino Deo nostro.
.: Dignum et iustum est.

O sacerdote, de braços abertos, continua o prefácio.
Pres.: Vere aequum et iustum est, officium nostrum et salus nostra, semper et ubique tibi gratias agere, Domine, Pater sancte, Deus omnipotens et aeterne. In mysterio incarnationis Filii tui, nova lux gloriae tuae nobis effulsit. Et, Iesum ut Deum oculis nostris visibilem agnoscentes, in eo divinitatem quam non videmus amare discimus. Ergo, cum Angelis et Archangelis, Thronis et Dominationibus et omnibus choris caelestibus, hymnum gloriae tuae canimus, una voce cantantes (dicentes).
Santo

SANCTUS, SANCTUS, SANCTUS, DOMINUS DEUS SABAOTH.
PLENI SUNT CAELI ET TERRA GLORIA TUA.

HOSANNA IN EXCELSIS. HOSANNA IN EXCELSIS.
HOSANNA, HOSANNA, HOSANNA.

BENEDICTUS QUI VENIT IN NOMINE DOMINI.
QUI VENIT, QUI VENIT IN NOMINE DOMINI.

HOSANNA IN EXCELSIS. HOSANNA IN EXCELSIS.
HOSANNA, HOSANNA, HOSANNA.

CANÔN ROMANO
ORAÇÃO EUCARÍSTICA I

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Te igitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Filium tuum, Dominum nostrum, supplices rogamus ac petimus,
une as mãos e traça o sinal da cruz sore o pão e o cálice ao mesmo tempo, dizendo:
uti accepta habeas signat semel super panem et calicem simul, dicens: et benedicas + haec dona, haec múnera, haec sancta sacrifícia illibata,
O sacerdote, de braços abertos, prossegue:
In primis, quae tibi offerimus pro Ecclesia tua sancta catholica: quam pacificare, custodire, adunare et regere digneris toto orbe terrarum: una cum me, indignus servus tuis, et omnibus orthodoxis atque catholicae et apostolicae fidei cultoribus.

Memento dos vivos
1C: Memento, Domine, famulorum famularumque tuarum,
une as mãos e reza em silêncio. De braços abertos, prossegue:
et omnium circumstantium, quorum tibi fides cognita est et nota devotio, pro quibus tibi offerimus: vel qui tibi offerunt hoc sacrificium laudis, pro se suisque omnibus: pro redemptione animarum suarum, pro spe salutis et incolumitatis suæ: tibique reddunt vota sua æterno Deo, vivo et vero.

"Infra actionem"
2C: Communicantes, et memoriam venerantes, in primis gloriosæ semper Virginis Mariæ, Genetricis Dei et Domini nostri Iesu Christi*: sed et beati Ioseph, eiusdem Virginis Sponsi, et beatorum Apostolorum ac Martyrum tuorum, Petri et Pauli, Andreæ, Iacobi, Ioannis, Thomæ, Iacobi, Philippi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simonis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Clementis, Xysti, Cornelii, Cypriani, Laurentii, Chrysogoni, Ioannis et Pauli, Cosmæ et Damiani et omnium Sanctorum tuorum; quorum meritis precibusque concedas, ut in omnibus protectionis tuæ muniamur auxilio.

O sacerdote, com os braços abertos. continua:
Pres.: Hanc igitur oblationem servitutis nostræ, sed et cunctæ familiæ tuæ, quǽsumus, Domine, ut placatus accipias: diesque nostros in tua pace disponas, atque ab æterna damnatione nos eripi et in electorum tuorum iubeas grege numerari.
Une as mãos. Estendendo as mãos sobre as oferendas, diz:
Quam oblationem tu, Deus, in omnibus, quǽsumus, benedictam,  Adscriptam, ratam, rationabilem, acceptabilemque facere digneris: ut nobis Corpus et Sanguis fiat dilectissimi Filii tui, Domini nostri Iesu Christi.
O sacerdote une as mãos.

Pres.: Qui, pridie quam pateretur,
toma o pão, mantendo-o um pouco elevado sobre o altar, e prossegue:
accepit panem in sanctas ac venerabiles manus suas,
eleva os olhos,
elevat oculos, et elevatis oculis in cælum ad te Deum Patrem suum omnipotentem, tibi gratias agens benedixit, fregit, deditque discipulis suis, dicens:
inclina-se levemente
Mostra ao povo a hóstia consagrada, coloca-a na patena, fazendo genuflexão para adorá-la.

Pres.: Simili modo, postquam cenatum est,
toma o cálice nas mãos, mantendo-o um pouco elevado sobre o altar, e prossegue:
accipiens et hunc præclarum calicem in sanctas ac venerabiles manus suas, item tibi gratias agens benedixit, deditque discipulis suis, dicens:
inclina-se levemente
Mostra o cálice ao povo, coloca-o sobre o corporal e faz genuflexão para adorá-lo.

Em seguida, diz:
Pres.: — Mysterium fidei.
℟.: — Mortem tuam annuntiamus, Domine, et tuam resurrectionem confitemur, donec venias.

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Unde et memores, Domine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiusdem Christi, Filii tui, Domini nostri, tam beatæ passionis, necnon et ab inferis resurrectionis, sed et in cælos gloriosæ ascensionis: offerimus præclaræ maiestati tuæ de tuis donis ac datis hostiam puram, hostiam sanctam, hostiam immaculatam, panem sanctum vitæ æternæ et Calicem salutis perpetuæ.
Prossegue, de braços abertos:
Supra quæ propitio ac sereno vultu respicere digneris: et accepta habere, sicuti accepta habere dignatus es munera pueri tui iusti Abel, et sacrificium Patriarchæ nostri Abrahæ, et quod tibi obtulit summus sacerdos tuus Melchisedech, sanctum sacrificium, immaculatam hostiam.
Une as mãos e inclina-se, dizendo:
Supplices te rogamus, omnipotens Deus: iube hæc perferri per manus sancti Angeli tui in sublime altare tuum, in conspectu divinæ maiestatis tuæ; ut, quotquot ex hac altaris participatione sacrosanctum Filii tui Corpus et Sanguinem sumpserimus,
ergue-se e faz sobre si o sinal da cruz, dizendo:
omni benedictione cælesti et gratia repleamur.
Une as mãos.

Memento dos defuntos.
O sacerdote, de braços abertos, diz:
3C: Memento etiam, Domine, famulorum famularumque tuarum, qui nos præcesserunt cum signo fidei, et dormiunt in somno pacis.
Une as mãos e reza em silêncio.
De braços abertos, prossegue:
Ipsis, Domine, et omnibus in Christo quiescentibus, locum refrigerii, lucis et pacis, ut indulgeas, deprecamur.
Une as mãos.
Per Christum Dominum nostrum. Amen.

Bate no peito dizendo:
4C: Nobis quoque peccatoribus famulis tuis,
de braços abertos, prossegue:
et extensis manibus prosequitur: de multitudine miserationum tuarum sperantibus, partem aliquam et societatem donare digneris cum tuis sanctis Apostolis et Martýribus: cum Ioanne, Stephano, Matthia, Barnaba, Ignatio, Alexandro, Marcellino, Petro, Felicitate, Perpetua, Agatha, Lucia, Agnete, Cæcilia, Anastasia et omnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consortium, non æstimator meriti, sed veniæ, quǽsumus, largitor admitte.
Une as mãos:
Per Christum Dominum nostrum. Per quem hæc omnia, Domine, semper bona creas, sanctificas, vivificas, benedicis, et præstas nobis.

Ergue o cálice e a patena com a hóstia, dizendo:
Pres.: — Per ipsum, et cum ipso, et in ipso, est tibi Deo Patri omnipotenti, in unitate Spiritus Sancti,
 omnis honor et gloria per omnia sǽcula sæculorum.
℟.: — Amen! Amen! Amen!

ORAÇÃO DO SENHOR
Tendo colocado o cálice e a patena sobre o altar, o sacerdote, de mãos unidas:
Pres.: Praecéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
O sacerdote abre os braços e prossegue com o povo:
℟.: Pater noster, qui es in caelis: sanctificétur nomen tuum; advéniat regnum tuum; fiat volúntas tua, sicut in caelo, et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie; et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris; et ne nos indúcas in tentatiónem; sed líbera nos a malo.

O sacerdote prossegue sozinho, de braços abertos:
Pres.: Líbera nos, quaesumus, Dómine, ab ómnibus malis, da propítius pacem in diébus nostris, ut, ope misericórdiae tuae adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri: exspectántes beátam spem et advéntum Salvatóris nostri Iesu Christi. 
O sacerdote une as mãos. 
O povo conclui a oração, aclamando:
℟.: Quia tuum est regnum, et potéstas, et glória in saecula.

O sacerdote, de braços abertos, diz em voz alta:
Pres.: Domine Iesu Christe, qui dixisti Apostolis tuis: Pacem relinquo vobis, pacem meam do vobis: ne respicias peccata nostra, sed fidem Ecclesiae tuae; eamque secundum voluntatem tuam paceficare et coadunare digneris.
O sacerdote une as mãos e conclui:
Qui vivis et regnas in saecula saeculórum. 
℟.: Amen.

O sacerdote, estendendo e unindo as mãos, acrescenta:
Pres.:. Pax Domini sit semper vobiscum.
℟.: Et cum spiritu tuo.

SAUDAÇÃO DA PAZ

Em seguida, se for oportuno, o diácono ou o sacerdote acrescenta estas palavras ou outras semelhantes:
℣.: Offerte vobis pacem.
E todos, segundo o costume do lugar, manifestam uns aos outros a paz e a caridade; o sacerdote saúda o diácono ou o ministro.

FRAÇÃO DO PÃO

Em seguida, o sacerdote parte o pão consagrado sobre a patena e coloca um pedaço no cálice, rezando em silêncio.

Enquanto isso, canta-se ou recita-se:
AGNUS DEI, QUI TOLLIS PECCÁTA MUNDI: 
MISERÉRE NOBIS. MISERÉRE NOBIS.
AGNUS DEI, QUI TOLLIS PECCÁTA MUNDI: 
MISERÉRE NOBIS. MISERÉRE NOBIS.
AGNUS DEI, QUI TOLLIS PECCÁTA MUNDI: 
DONA NOBIS PACEM. DONA NOBIS PACEM. DONA NOBIS PACEM.
Essas palavras podem ser repetidas várias vezes, se a fração do pão se prolonga. Contudo, na última vez se diz: dona nobis pacem.

O sacerdote, de mãos unidas, reza em silêncio.

O sacerdote faz genuflexão, toma a hóstia, elevando-a sobre a patena, diz em voz alta, voltado para o povo:
Pres.: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi. Beati qui ad cenam Agni vocati sunt.
℟.: Domine, non sum dignus ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanabitur anima me.

O sacerdote, voltado para o altar, reza em silêncio e comunga o Corpo de Cristo.
Depois, segura o cálice, reza em silêncio e comunga o Sangue de Cristo.

Toma a patena ou o cibório e, mostrando a hóstia um pouco elevada aos que vão comungar e diz a cada um:
O Corpo de Cristo.
O que vai comungar responde:
Amém.

Enquanto o sacerdote comunga do Corpo de Cristo, inicia-se o canto da comunhão.

ORAÇÃO DE COMUNHÃO ESPIRITUAL 

Todos: Meu Jesus, eu creio que estais presente no Santíssimo Sacramento do Altar. Amo-vos sobre todas as coisas, e minha alma suspira por Vós. Mas como não posso receber-Vos agora no Santíssimo Sacramento, vinde, ao menos espiritualmente, ao meu coração. Abraço-me convosco como se já estivésseis comigo: uno-me convosco inteiramente. Ah! Não permitais que torne a Separar-me de vós! Amém!

ANTÍFONA DE COMUNHÃO
(Cf. Jo 1, 14)

Se, porém, não se canta, a antífona que vem no Missal pode ser recitada ou pelos fiéis, ou por alguns deles, ou por um leitor, ou então pelo próprio sacerdote depois de ter comungado e antes de dar a Comunhão aos fiéis:
℣.: Verbum caro factum est, et gloriam eius vidimus.

Terminada a comunhão, o sacerdote, o diácono ou acólito purifica a patena e o cálice. Enquanto se faz a purificação, o sacerdote reza em silêncio.

O sacerdote pode voltar a cadeira. É aconselhável guardar um momento de silêncio ou recitar algum salmo ou canto de louvor.

ORAÇÃO DEPOIS DA COMUNHÃO

Pres.: Orémus.
O sacerdote abrindo os braços diz a oração:
Domine Deus noster, dum Nativitatem Redemptoris nostri laete celebramus, concede nobis per vitam sanctam aeternam eius praesentiam consequi. Per Christum Dominum nostrum.
.: Amém.

Se for necessário, façam-se breves comunicações ao povo.

RITOS FINAIS

BÊNÇÃO FINAL

Segue-se o rito de despedida. O presidente, abrindo os braços, saúda o povo:
Pres.: Dominus vobiscum.
O povo responde:
℟.: Et cum spíritu tuo.

O diácono ou, na falta dele, o próprio sacerdote pode fazer o convite com estas ou outras palavras:
℣.: Inclina te ut benedictionem accipias.

Pres.: Deus infinitae bonitatis, qui per incarnationem Filii sui tenebras e mundo expulit et gloriosa sua nativitate hanc sanctissimam noctem transfiguravit, a cordibus vestris vitiorum tenebras expellat et virtutum luce illuminet.
℟.: Amen.

Pres.: Qui pastoribus per Angelum gaudium magnum nativitatis Salvatoris nuntiavit, corda vestra gaudio impleat et vos nuntios Evangelii sui faciat.
℟.: Amen.

Pres.: Qui per incarnationem Filii sui terram caelo iunxit, vos pacis suae et benevolentiae donis repleat, et caelestis Ecclesiae participes faciat.
℟.: Amen.

O sacerdote abençoa o povo, dizendo:
Pres.: Et benedictionem Dei omnipotentis, Patris et Filii  Et Spiritus Sanctus, descendat super te et maneat tecum in aeternum.
O povo responde:
℟.: Amen.

Depois, o diácono ou o próprio presidente diz ao povo, unindo as mãos:
Diác. ou Pres.: Ite, missa est.
Ass.: Deo gratias.

 

Então o sacerdote beija o altar em sinal de veneração, como no início. Feita a devida reverência, retira-se com os ministros.


PROCISSÃO AO PRESÉPIO

Encerrado o ato litúrgico, pode-se levar a imagem do menino Jesus ao presépio. Organiza-se a procissão de saída, levando o turíbulo à frente. O presidente leva a imagem do menino Jesus e a coloca na manjedoura. Então, em pé, a incensa com três ductos. Feito isso, faz uma reverência e retira-se.
Postagem Anterior Próxima Postagem